بالأخره او در سال 1230 ميلادى ( 627 ه ) به شهر خلاط رسيد و پس از شش ماه محاصره ، آن را فتح كرد و در آن مرتكب جناياتى شد كه محمد بن سالم بن و اصل در مورد آن مىگويد : هركس را كه در شهر مىديد مىكشت . لشكريانش زنان را به اسارت گرفتند و فرزندان آنها را به غلامى فروختند و تمامى اموال آنها را به غارت بردند و اعمالى همچون قوم تاتار انجام دادند . « 1 » يكى از اسراى اين جنگ همسر سلطان اشرف ايوبى بود كه سلطان جلال الدين در همان شبى كه شهر خلاط را فتح كرد و بر آن مستولى شد ، به او تجاوز نمود . « 2 » بعد از فجايع و حوادثى كه محل ذكر آنها اين‌جا نيست و همچنين بعد از كشته شدن جلال الدين در سال 1231 ميلادى ( 629 ه ) بسيارى از خوارزميان در آسياى صغير و شام پراكنده شدند و در آن‌جا به ارائهء خدمات خود به هر حاكم اسلامى كه خواهان آن بود ، مشغول شده ، در منازعاتى كه ميان ايوبىها در جريان بود ، شركت جستند و از سال 1241 تا 1243 ميلادى در جزيره به فساد پرداختند . اينها همانهايى بودند كه در سال 1244 ميلادى ( 642 ه ) قدس را پس از آن‌كه سلطان ايوبى ، صالح اسماعيل ، حاكم دمشق به صليبىها داده بود تا در عوض ،

--> ( 1 ) - ابن اثير در تاريخش ( ج 12 ، ص 49 ، چ بيروت 1966 ) مىنويسد : جلال الدين فردى بود بدرفتار و كج‌انديش كه با همهء پادشاهان همسايه منازعه و دشمنى مىكرد و حق همسايگى را ادا نمىنمود . از جمله اين‌كه او اولين بار كه در اصفهان ظاهر شد لشكريانش را جمع كرد ، متوجه خوزستان شد و شهر شوشتر را كه تحت سلطهء خليفهء عباسى بود محاصره نمود . سپس به سمت دقوقا حركت كرد و در آن‌جا نيز كه تحت سلطه خليفه عباسى بود مرتكب قتل و غارت شد . آن‌گاه به آذربايجان كه در دست ازبكها بود ، دست‌اندازى كرد . همچنين قصد كرج كرد و آن‌جا را نيز به تصرف درآورد . سپس با سلطان اشرف ، حاكم خلاط ، به ستيزه‌جويى پرداخت و پس از آن با علاء الدين ، حاكم سرزمين روم ، همچنين اسماعيليه دشمنى كرد و سرزمينهايشان را مورد تاخت‌وتاز قرار داد و اموالشان را غارت و كشتار بسيار كرد و هر ساله آنها و ديگران را موظف به پرداخت مقررى نمود . اين اعمال موجب شد همهء پادشاهان از او دست بشويند و او را كمك نكنند . ( 2 ) - ابو الفداء ، المختصر فى تاريخ البشر ، حوادث سال 628 .